Αδελφότητα αλληλοβοήθειας  ''Ο ΚΟΥΚΛΟΥΤΖΑΣ'' ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ

Αδελφότητα αλληλοβοήθειας ''Ο ΚΟΥΚΛΟΥΤΖΑΣ'' ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ

  • Τετάρτη 17 Ιουνίου 2015

Τελέσθηκε το καθιερωμένο ετήσιο μνημόσυνο των εκ Κουκλουτζά καταγομένων, από το σύλλογο ΑΔΕΛΦΟΤΗΤΑ ΑΛΛΗΛΟΒΟΗΘΕΙΑΣ ''Ο ΚΟΥΚΛΟΥΤΖΑΣ'' ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ, στον ¶γιο Νικόλαο Καισαριανής.

Η λέξη ''κουκλουτζά'' σημαίνει κατά μία έννοια της οθωμανικής τουρκικής γλώσσας ''εύοσμο''. Ο Κουκλουτζάς ήταν ένας οικισμός 6 χιλιόμετρα ανατολικά της Σμύρνης, στις πλαγιές του βουνού Κοκλού. Στις αρχές του 20ου αιώνα είχε πληθυσμό περίπου 5.000 κατοίκους. Ήταν ένας αμιγής ελληνικός οικισμός. Η Επίσημη ονομασία του ήταν Κουκουλούτζε. Στα ελληνικά τον καλούσαν Κορυφάσιο, το οποίο όμως φαίνεται να είναι ονομασία που αποδόθηκε από μετανάστες του Κορυφασίου Πυλίας.

Το εισόδημα των κατοίκων του Κουκλουτζά βασιζόταν κυρίως στην σουλτανίνα σταφίδα, στο σταφύλι ''ροζακί'' και στα κρασιά. Το χωριό είχε έως δέκα αποστακτήρια αλκοόλης και πέντε ελαιοτριβεία. Γνωστό σταφύλι στην περιοχή ήταν το ''ερή-καρά'' (αρικαράς) το οποίο οι Κυθήριοι της Σμύρνης μετέφεραν και καλλιέργησαν στο νησί.

Τα στοιχεία που διαθέτουμε για τον οικισμό και τον πληθυσμό του Κουκλουτζά ανάγονται στις αρχές του 18ου αιώνα, όταν το χωριό αυτό κατοικούνταν από λίγες οικογένειες μουσουλμάνων. Μετά τα Oρλωφικά εγκαταστάθηκαν εκεί και τα Κύθηρα. Ο πληθυσμός του Κουκλουτζά αυξήθηκε και η φυσιογνωμία του άλλαξε: η πλειονότητα των κατοίκων ήταν έκτοτε ελληνορθόδοξοι. Αυξήθηκε πάλι μετά το 1845, όταν χτίστηκε ο δεύτερος αμαξιτός δρόμος που επέτρεπε τη συγκοινωνία με τη Σμύρνη. Σύμφωνα με τις διαθέσιμες εκτιμήσεις, το 1868 ο πληθυσμός του Κουκλουτζά έφτασε περίπου τους 500 κατοίκους (100 οικογένειες).

 Η αύξηση συνεχίστηκε ως το 1922, οπότε ο αριθμός των κατοίκων ανήλθε στους 5.000.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που παραθέτει η Σία Αναγνωστοπούλου, ο Κουκλουτζάς είχε 4.000 ελληνορθόδοξους κατοίκους, εκ των οποίων πολλοί ήταν Έλληνες υπήκοοι.Σε ό λον το 19ο αιώνα, οι κάτοικοι του Κουκλουτζά ήταν κυρίως ελληνορθόδοξοι. Ελάχιστοι κάτοικοι ήταν μουσουλμάνοι, Αρμένιοι και Ευρωπαίοι (κυρίως εύποροι που είχαν αγοράσει εξοχικά σπίτια στο χωριό).

Σχετικά με το 19ο αιώνα και τις αρχές του 20ού, ξέρουμε ότι οι κάτοικοι του Κουκλουτζά ήταν κυρίως γεωργοί: είχαν καλλιεργήσει όλους τους γύρω λόφους και τους είχαν μεταβάλει σε αμπέλια, σε ελαιώνες και σε αποδοτικά χωράφια. Ένας μέρος των κατοίκων ασχολούνταν επίσης με την κτηνοτροφία. 

Τα περισσότερα στοιχεία που διαθέτουμε για την ύπαρξη ελληνικής κοινότητας στον Κουκλουτζά προέρχονται από τις προφορικές μαρτυρίες Μικρασιατών προσφύγων. Σύμφωνα με τις μαρτυρίες αυτές, ο Κουκλουτζάς διέθετε ελληνική κοινότητα με κοινοτικούς άρχοντες που διορίζονταν κάθε τέσσερα χρόνια. Στο τέλος του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ού διέθετε τρία κοινοτικά σχολεία (ένα αρρεναγωγείο, ένα παρθεναγωγείο και ένα νηπιαγωγείο) και κάποια ιδιωτικά ελληνικά σχολεία, τρεις εκκλησίες (η πιο σημαντική ήταν η εκκλησία των Αποστόλων Πέτρου και Παύλου με το ωραίο της καμπαναριό) και από το 1907 μια φιλεκπαιδευτική αδελφότητα: ''τη Φιλόμουσία''. Λίγα χρόνια πριν από την καταστροφή, ιδρύθηκε με δαπάνη της κοινότητας και της Φιλομουσίας στο Σεκί, στη μεγάλη πλατεία του Κουκλουτζά, καινούριο σχολείο, το οποίο όμως λειτούργησε για μικρό χρονικό διάστημα. Ενδεικτική της έντονης πνευματικής κίνησης των ελληνορθοδόξων του Κουκλουτζά είναι η μαρτυρία για το τυπογραφείο του οικισμού, το πρώτο τυπογραφείο που λειτούργησε στην περιοχή της Ιωνίας το 1813

Επιστροφή σε : ΝΕΑ