Τα δικά μου ΒΟΥΡΛΑ

Τα δικά μου ΒΟΥΡΛΑ

  • Πέμπτη 7 Μαίου 2015

(ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ - ΚΕΙΜΕΝΟ  Μάνος Κιλιμάντζος Β' Γ.Γ. της ΕΝΩΣΗΣ ΒΟΥΡΛΙΩΤΩΝ ΜΙΚΡΑΣ ΑΣΙΑΣ)

Κλασσικά λοιπόν, όταν φτάσαμε στην κεντρική πλατεία, μπήκαμε μέσα στο παζάρι, ανεβήκαμε προς τον Τουρκομαχαλά, διαβήκαμε τα 2 τζαμιά με τις πανέμορφες κρήνες, και περάσαμε το ποτάμι (τον Ντερέ) που χώριζε Τουρκομαχαλά από τις Ελληνικές συνοικίες, για να βγούμε στο φαρδύ σοκάκι, εκεί που στέκονται ακόμη (εγκαταλελειμμένα…) τα αρχοντικά των φατόρων. Οσμιστήκαμε τον αέρα σαν τα κυνηγόσκυλα, εντοπίσαμε (περίπου) που θα ήταν η Παναγιά, που η Αναξαγόρειος, που το Ελληνικό προξενείο, που το ένα, που το άλλο. Όλα στο μυαλό μας! Εκεί που δεν τα φτάνει καμία φωτιά!
Πήγαμε να γυρίζουμε και τότε εγώ ξέκοψα!
Αριστερά από το φαρδύ σοκάκι βρίσκονται οι γειτονιές!!!
Παίρνω την ανηφόρα λοιπόν. Σιγά σιγά οι φωνές χλωμιάζουν. Σε λίγο η σιωπή. Η αγαπημένη μου σιωπή! Φτάνω στην κορυφή της ανηφόρας και δεξιά μου ο λόφος των 10 μύλων!

 


Ο δρόμος παίρνει να κατηφορίσει και τα σπίτια τελειώνουν. Αν πιστέψω τον χάρτη, στα αριστερά πάει για Μπαμπατζάνη και το αργοστάσιο του Πεπεή.

 

 

Συνεχίζω αριστερά προς Μπαξελί. Τίποτε δεν θυμίζει παράδοση. Αδιάφορα σπίτια, φτωχικά, αραιά και που καμιά γυναίκα με μαντήλα και ρόμπα.
Ένα ξυπόλητο μαυριδερό παιδάκι. Βαρειά Ανατολή!

 


Με διαλείμματα από λίγο ‘’μεράκι’’’’! Γιατί για να είσαι μερακλής δεν χρειάζονται λεφτά!

 


Συνεχίζω μέσα στη σιωπή. Έρημοι οι δρόμοι! Μόνο κάποια κατσαρολικά ακούγονται μέσα από ανοιχτά παράθυρα.
Να και ένας γυφτομαχαλάς!
Μπαχτσελί είναι, οπότε …απ΄ όλα έχει ο μπαξές!

 

Προσπαθώ να ‘’ενταχθώ’’ να ‘’ταξιδέψω’’. Κάπου εδώ ζούσαν οι Έλληνες. Μπορεί και η προγιαγιά η Μαρία! Ποιος να ξέρει…
Δυσκολεύομαι. Οι περισπασμοί είναι πολλοί.
Κι όμως, μια γωνιά παραπέρα, κόβονται τα πόδια σου!
Αυτήν τη θέα, με τα Εγγλεζονήσια (…αι Κλαζομένιαι νήσοι) στο βάθος! Και μόνο στην σκέψη ότι μπορεί να αντικρίζω την ίδια θέα με την προγιαγιά, λύνονται τα γόνατα…

 

Κι εκεί που αρχίζει να ταξιδεύεις, έρχονται κι άλλες εικόνες να σε αποτελειώσουν.
Μην παρεξηγηθώ! Δεν ξέρω τι είναι αυτά τα ερείπια! Μπορεί να είναι και από τις πρόσφατες δεκαετίες.
Όμως… Ερείπια και Βουρλά… χμμμμ μόνο εγώ κάνω τον συνειρμό;

Ας είναι!

 

 

Παρακάτω! Δεν θέλω να φύγω. Δεν αισθάνομαι κούραση. Θέλω να κάτσω σε ένα πεζούλι και να κλείσω τα μάτια μου. Ίσως αυτό βοηθήσει. Πρέπει όμως να πάω παρακάτω.
Και το παρακάτω είναι ο Σερίν Μαχαλάς!
Με την υπέροχη ΕΛΛΗΝΙΚΗ κρήνη του!

 

 

Η όμορφη γωνιά σηματοδοτεί και την επιστροφή στην πραγματικότητα
Η κατηφόρα οδηγεί στο φαρδύ σοκάκι και από εκεί στην πλατεία, τον κόσμο, τον θόρυβο…
Εμένα πάντως το μυαλό μου έχει μείνει εκεί! Στις φτωχικές γειτονιές που κάποτε ζούσαν Έλληνες! Και που μέσα στη σιωπή, αυτήν την αγαπημένη σιωπή, τους νοιώθω δίπλα και γύρω μου. Αγαπημένα πνεύματα να μου κρατούν το χέρι και να με οδηγούν.
Γιατί τα δικά μου Βουρλά είναι μυρωδιές και αέρας. Είναι ανοιχτή ορίζοντες. Είναι ένα ξυπόλητο παιδί που τρέχει στον έρημο δρόμο και μια τριανταφυλλιά σε ασπρισμένο τοίχο.
Τα δικά μου Βουρλά είναι μια προ-γιαγιά που με υπεραγαπούσε κι ένας παππούς που με λάυτρεψε…

Στο επανειδείν ρίζες μου!



 

Επιστροφή σε : ΝΕΑ