ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΙΩΤΙΣΑ ΘΥΜΑΤΑΙ...

ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΚΑΙΣΑΡΙΑΝΙΩΤΙΣΑ ΘΥΜΑΤΑΙ...

  • Δευτέρα 13 Ιουλίου 2020

 

Γράφει η Σοφία Τριανταφύλλου
Μέλος της Π.Ε.Λ. (Πανελλήνια Ένωση Λογοτεχνών)
e mail: sofiarose1900@gmail.com

(δημοσιεύτηκε στην μηνιαία τοπική εφημερίδα Βύρωνα - Καισαριανής Επικοινωνία)

 

Οι πρώτες της μνήμες ήταν από την Κατοχή και ήταν τραγικές ''είχε σκάψει ο πατέρας μου μια τρύπα βαθιά στο χώμα, δίπλα σ΄ ένα βράχο, και μόλις άρχιζαν να πέφτουν οι βόμβες χωνόμασταν όλη η οικογένεια μέσα και περιμέναμε. Θυμάμαι ακόμα τη μυρωδιά του μουχλιασμένου χώματος. Όταν σταματούσαν οι βομβαρδισμοί, εμείς τα παιδιά συνεχίζαμε το παιχνίδι μας ενώ δίπλα μας υπήρχαν νεκροί, δεν καταλαβαίναμε ούτε φοβόμασταν γιατί είχαμε γεννηθεί μέσα στον πόλεμο κι αυτά ήταν συνηθισμένα πράγματα τότε. Μας φαινόταν κάτι φυσικό, όσο κι αν σήμερα φαίνεται απίστευτο. Και τώρα που το διηγούμαι μου φαίνεται σαν ταινία, ότι δεν το έχω ζήσει πραγματικά. Το σπίτι μας ήταν δίπλα στο Σκοπευτήριο, και ακούγαμε τις εκτελέσεις. Μια μέρα μας ξυπνάει ο πατέρας μου και μας λέει: ''γονατίστε και προσευχηθείτε, ψυχούλες φεύγουν'' γονατίσαμε λοιπόν και προσευχόμασταν όλοι μαζί ενώ ακουγόταν ο ήχος του πολυβόλου κι ύστερα η χαριστική βολή, ήταν η πρωτομαγιά του ’44, η μέρα που εκτελέστηκαν οι 200 ήρωες στο Σκοπευτήριο''.
Η ζωή της κυρίας Άννας Τριανταφυλλοπούλου – Βλάχου έχει και ωραίες αναμνήσεις ''οι ευτυχισμένες μέρες ήταν πιο πολλές'' λέει γελώντας.

.

Η Άννα διαλέγει τραγούδια από δίσκους εποχής, για να χορέψουν οι θαμώνες της ταβέρνας

(φωτογραφίες από το βιβλίο - λεύκωμα όμορφη Καισαριανή)

 

Πατέρας της ήταν ο Γιώργος Τριανταφυλλόπουλος, γνωστός στους παλιότερους, από την ομώνυμη ταβέρνα όπου έρχονταν κόσμος από όλη την Αθήνα. Πριν τον πόλεμο ήταν ο ιδιοκτήτης του βαριετέ που υπήρχε μέσα στο Άλσος Παγκρατίου και είχαν τραγουδήσει όλα τα μεγάλα ονόματα της εποχής όπως τα Καλουτάκια και η Βέμπο. Μετά τον πόλεμο, αγόρασε οικόπεδο εκεί που σήμερα υπάρχει η πολυκατοικία της οδού Ηρ. Κωνσταντοπούλου 28, απέναντι από το Δημοτικό Σχολείο και έχτισε 2 σάλες χωρητικότητας 1.000 ατόμων. Στην είσοδο έγραφε ΚΟΣΜΙΚΟΝ ΚΕΝΤΡΟΝ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΠΟΥΛΟΥ και σ΄ έναν τοίχο του μαγαζιού ''Καθαριότης, Ειλικρίνια, Τιμαί λογικαί''. Το κατάστημα διέθετε 2 μάγειρες και 21 σερβιτόρους. Μόλις έφευγαν οι πελάτες, άπλωνε ο Τριανταφυλλόπουλος ένα μεγάλο σεντόνι στο πάτωμα κι εκεί έριχναν οι σερβιτόροι της εισπράξεις. Στην αίθουσα υπήρχε πίστα χορού με πιάνο και ζωντανή μουσική. Από εκεί έκανε ένα πέρασμα ο Τσιτσάνης και η Μαρίκα Νίνου όπου τραγούδησαν στον αποκριάτικο χορό του Εθνικού Αστέρα το 1952. Όταν δεν υπήρχε ζωντανή μουσική, η δεσποινίς (τότε) Άννα έβαζε δίσκους στο πικ απ με τραγούδια της εποχής που της παράγγελναν οι πελάτες για να χορεύουν, την Κομπαρσίτα, βαλσάκια, φοξ τροτ, αργότερα ροκ εν ρολ που ήταν πολύ της μόδας. Ίσως και να ήταν η πρώτη γυναίκα ντι τζέι. Εκεί γυρίστηκε η σκηνή της ταινίας Πολυτεχνίτης κι ερημοσπίτης με τον Βέγγο-σερβιτόρο, να φέρνει ''καπέλο'' ένα πιάτο με μακαρονάδα στον μικρό που δεν ήθελε να φάει!

Αριστερά: Στην οδό Φορμίωνος. Στο βάθος ο Υμηττός

Δεξιά: Η Άννα, η Θεοδοσία, η Μαρία, ο Βασίλης και ο Ταξιάρχης στην εξωτερική πίστα της ταβέρνας του πατέρα τους. Πίσω τους διακρίνονται τα κυπαρρίσια του Σκοπευτηρίου και ο Υμηττός


Ο Τριανταφυλλόπουλος πέθανε το 1972 και το κέντρο λειτούργησε ξανά με μεγάλη επιτυχία από τους γιους του Ηλία, Ταξιάρχη και Βασίλη, λίγο πιο κάτω, εκεί που σήμερα βρίσκεται το νηπιαγωγείο. Διέθετε μεγάλη πίστα, ωραία φαγητά αλλά και πίτσα, κάτι καινούργιο για την εποχή. Κάπου στο τέλος της δεκαετίας του ’70, αρχές του ’80, καταστράφηκε ολοσχερώς μετά από πυρκαγιά, κι έκτοτε δεν ξανάνοιξε.
''Οι γονείς μου Γιώργος και Παναγιώτα έκαναν 8 παιδιά, τον Νίκο, τον Αναστάσιο, την Άννα, την Μαρία, τον Ηλία, τον Ταξιάρχη, τον Βασίλη και την Θεοδοσία. Η γειτονιά μας ήταν πολύ όμορφη'' διηγείται η κυρία Άννα.
''Τα πρώτα χρόνια η οδός Μετρών (σημερινή Ηρ. Κωνσταντοπούλου), δεν υπήρχε σαν δρόμος, ήταν απλώς η συνέχεια του Σκοπευτηρίου, όπου τους καλοκαιρινούς μήνες άπλωνε τα τραπεζάκια της η ταβέρνα. Στην οδό Κάλχαντος προς τη Φορμίωνος υπήρχε το ψιλικατζίδικο της κυρά Ζωής όπου αγοράζαμε καραμέλες Τσάρλεστον και ζωγραφιές με αγγελάκια. Γείτονές μας ήταν η οικογένεια Μαχά που είχε 2 κόρες την Αντιγόνη και τη Μαρίτσα, η οικογένεια, Μαθιούδη, η οικογένεια Χαραλαμπίδη, η οικογένεια Μαντζουράνη με κόρες τη Μαρία και τη Σοφία, η οικογένεια Τσώλη, η οικογένεια Τουρνά και οι Καλογεράκηδες. Με τα γειτονόπουλα παίζαμε κουτσό, σκοινάκι, πεντόβολα και σκατουλάκια (ήταν ένα παιχνίδι με μικρά πετραδάκια). Δημοτικό πήγα ''στου Βενιζέλου'', Γυμνάσιο στο 4ο Θηλέων στο Παγκράτι, ύστερα σε εμπορική σχολή και μετά δούλεψα σε δικηγορικό γραφείο μέχρι που παντρεύτηκα τον Ηλία Βλάχο και κάναμε μια ωραία οικογένεια με 2 παιδιά, τον Νίκο και τη Μάνια. Τον άντρα μου τον έχασα πριν λίγα χρόνια, έχω όμως τα παιδιά μου και τα εγγόνια μου κοντά μου κι είμαι ευτυχισμένη. Δεν μένω πια στην Καισαριανή, όμως κατεβαίνω συχνά για βόλτα και για να δω παλιές μου φιλενάδες. Κάθε φορά που έρχομαι τη βλέπω και διαφορετική, παντού πολυκατοικίες και κόσμος που δεν γνωρίζω. Έτσι είναι όμως, η ζωή προχωράει! Στέλνω τα χαιρετίσματα μου στη γειτονιά μου και σε όσους με θυμούνται!''

 

Δεκαετία '50. Αριστερά: Με τις συμμαθήτριές της Φούλα και Δήμητρα.

Δεξιά: Στο άλσος Παγκρατίου με συμμαθήτριές της από το 4ο Γυμνάσιο Θηλέων Παγκρατίου

 


 

Επιστροφή σε : ΝΕΑ